Ben kendimi seviyorum diyebilmek çıkış noktam ;
bebeklikten başlayan aile draması dolayısıyla dayattılanlar yapılması yada yapılması gerekenler hususunda bilhassa kullanılan üslup ve davranış biçimleri aslında sahip olduğumuz hayatın omurgası !
Ebeveyinliğin önsözünü okumayan bir sürü anne babanın elinde geleceğin özgüvensiz kendini sevmeyen her yaptığında kusur arayan gençleri yetişiyor.
en basit örnek dokunmaması gereken kırılacak zımbırtının çocuğun elinden düşüp parçalanması ve annenin bundan sonra ki duruşu bunlar şuan bizim içsavaşlarımız altyapısı işte.
insanlar mutlaka bunlar yaşansada yaşanmasada kendilerinde kusur bulmak için efor sarfederler en azından öyle olacağı düşüncesine hakimim ama bunun ne seviyede gerçekleşeceği bütün o kendini bilmezliğe bağlı (neyazıkki) oysa ki şöyle dışardan hafifçe eğilip baktığınızda yaşadıklarınızdan hiçte sorumlu olmadığınızı görebilirsiniz kim isterdiki yanlışlıkla kırdığı bir bardak yüzünden şimdiler de kararsızlık denizinde yüzmek hep herkesin bir adım gerisinden önündekinin adımlarını takip ederek yürümek !
Bu dönemde ben buyum eksiklerimle kendimi seviyorum demeli insan tamda bu sebepten içinde ki potansiyelin yapmak isteyip yapamadıkları için hayıflanmamanın zevkini yaşamalı .
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder